ایران من به جاست
در روشنای صبح
وقتی گلبانگ نام خدا،شهر و حومه را
از غربتسیاهی شب می زودود پاک
زن ها و مردها زمزمه می کردند دردناک
دشمن رسید
حرامی از عشق بی خبر
آن از تبار نکبت و ادبار و بردگی
با همرهان رسید و فرو ریخت ابر مرگ

ایران من دریغ این سرزمین دلیران پاکباز
در خون تپید باز
باز از چراغ لاله بر افروخت دشت ها
مرغان پر گشوده ی دریا به روز مرگ
چو آذرخش
راهی شدند به غارت طوفان سهمناک
پر شور بی هراس
از غم دلم تپید
وزخشم پر شدم باید رها شد از تن و تن را رها نمود
ایران خسته باید دوباره ساخت
باید چو سیل خروشان روانه شد
از بیخ و بن برید
طومار دشمنان
تا امسان به پاست
تا ماه می درخشد و خورشید جان فزاست
ایران به جاست.

نوروز می رسد
من از زبان برگ
من از جاری سبز درخت ها
پرواز ابر
نجوای چشمه سار
من از زبان رویش نرگس به دشت ها
من از نگاه شقایق
من از نوای دلکش سبزی فروش شهر
من از ترانه ی فیروز سرخ پوش
پرواز چلچله ،رقص شکوفه ها
از هفت سین
از برگ سبز بید
می خوانم این پیام
نوروز می رسد
با کوله بار عشق
از کومه های دور
گلریز و گل فشان
می خوانم این ترانه و فریاد می زنم
آزادی ای عزیز ترین عشق
آزادی ای شریف ترین چیز
بر لاله زار میهنم ،ایران در اهتزاز باش

زنده باد آزادی گسسته باد زنجیر استبداد

به امید آزادی کلیه زندانیان سیاسی

02/12/07