در روایتی آمده است جشن سده جشنی بوده است که 50 روز مانده با جشن نوروز(10بهمن) شروع می شده است . مناسبت این جشن کشف آتش به عنوان نماد پاکی می باشد و مربوط به مذهب خاصی نیست. متاسفانه بیداد صد سال اخیر در تاریخ ما سبب شد تا بسیاری از جشن های ایرانی از تقویم ما حذف شوند . امروز تنها در روزشمارمان فقط عزا می بینیم و غصه و غم ، چه بسا روزی این سرزمین سرزمین شادی بود و به هر مناسبتی جشنی داشتیم . جشن سده در نوع خود جشنی زیبا و شادی آور است . برای ملتی که سالهاست خنده را ز یاد برده است شاید گوشزد کردن این مسائل از بی ارزش ترین کارهاست . کوله باری بر دوش دارم و برای حفظ ماهیت ایرانی و وطنم این کار بی اثر را ادامه می دهم شاید روزی نتیجه داد. به قول باطبی:
بر سنگ می تراشم نقش ابر را شاید روزی ببارد

عنصری از شعر سرایان ادب پارسی شعری در این زمینه دارد:

سده جشن ملوک نام دار است ز افریدون و از جم یادگار است
زمین امشب تو گویی کوه طورست کزو نور تجلی آشکارست
گر این روزست شب خواندش نباید وگرنه شب روز شد خوش روزگارست
همانا کین دیار اندر بهشتست که بس پر نور و روحانی دیارست
فلک را با زمین انبازی هست که وهم هر دو تن در یک شمارست
همه اجرام آن ارکان نورست همه اجسام این اجزای نارست
اگر نه کان بیجاده است گردون چرا باد هوا بیجاده بار است
چه چیزست آن درخت روشنایی که برگش اصل و شاخش صد هزارست
گهی سرو بلند است و گهی باز عقیقین گنبد زرین نگارست
ور ایدون کو به صورت روشن آمد چرا تیره وش و همرنگ قارست
گر از فصل زمستان است بهمن چرا امشب جهان چون لاله زارست
به لاله ماند این لیکن نه لاله است شرار آتش نمرود و نارست

پ . ن
پاسارگاد آخرینشان است افکار بیدار زمانه برای نجاتش از هیچ اقدامی دریغ نکنید.

01/30/2007