در جریان بیانیه های زندانیان سیاسی به مطلبی بر خوردم که اگر به آن اهمیت داده نشود مبارزه ی ما رابه سمت نابودی پیش خواهد برد . در این جریان که در آخر مشخص نشد چه بوده در مورد یکی از افراد از جنبش مستقل دانشجویی بیانیه ای منتشر شده بود که نشان دهنده ی عدم اعتماد عده ای از زندانیان سیاسی به وی بود . حال مهم نیست که این جریان چه بوده است .هدف اصلی من از نوشتن این مطالب مشخص تر کردن اشکالات این مبارزه است. ببینیم در هر مبارزه ای افرادی پیدا می شوند که راه همکاری با نظام را پیش می گیرند .نمی توان این موضوع را تکذیب کرد البته در این جا هشدار بدهم منظور من با شخص عباس فخر آور نیست و خدای ناکرده سو تفاهم پیش نیاید منظور من چارچوب کلی مبارزه است . بر فرض مثال آقای ایکس در این مبارزه در همان راهی که عرض کردم قرار گیرد . در اینجا چاره چیست؟
روندی که گروه های سیاسی در ایران پی گرفته اند متاسفانه روندی است که سبب به وجود آمدن سو تفاهم برای مردم می شود .اگر واقعا در مورد شخصی اطمینان داریم که عامل نفوذی است طبیعی است که باید هویت وی را مشخص کنیم تا جوانان دیگری را در دام نیاندازد اگر هم بر گفته ی خود اطمینان نداریم پس نباید این موضوع را مطرح کنیم. در این جریان عده ای عباس فخر آور را مورد اتهام قرار دادند و در طرف مقابل هم گروه حامی وی بینا داراب زند و حسن زارع زاده را مورد اتهام قرار دادند.
اما بحث اصلی اینجاست که تامل گروه های سیاسی در مورد این گونه جریانات چه دلیلی دارد . در این جریان متاسفانه عده ای به داراب زند و زارع زاده بدبین شدند و عده ای هم به فخر آور. اما به واقع چه چیز نصیب مردم شد. جز یاس و نا امیدی از مبارزه . در اینجا من به عنوان یک برادر کوچک تر در این مبارزه خواهان تشکیل جلسه ای بین نمایندگان یا خود این افراد که در گیری دارند هستم . اگر چه ممکن است این موضوع در ابتدای نا شدنی به نظر آید ولی بر این اعتقادم که برای رفع مشکلات باید مذاکره کرد . به هر حال در این گونه جریانات شکیل تر است که فرد یا افرادی که در این موارد با هم درگیری دارند با یکدیگر صحبت کنند. اگر هم در این جریانات به اصطلاح به نفوذی بودن گروه دیگر اعتماد دارد باید با ارائه مدارک موثق و هماهنگی با گروه های سیاسی دیگر نسبت به افشای واقعات اقدام کنند. شخصا در این جریان سایت گزارشگران را مقصر می دانم که اقدام به درج بیانیه مذکور کرد . از این دوستان انتظار بیشتری می رفت که با تامل بیشتر نسبت به درج این بیانیه اقدام می کردند .
گمان می کنم انتخاب خانم ویکتوریا آزاد به عنوان سخن گوی زندانیان سیاسی سبب رفع بسیاری از مشکلات شود . در اینجا برای خانم آزاد نیز آرزوی موفقیت می کنم و امیدوارم در وظیفه جدید خود که بسیار هم حساس است موفق باشند . من نیز حمایت خود را از انتخاب زندانیان سیاسی اعلام می دارم . بار دیگر از تمامی گروهای سیاسی دعوت می کنم در جلسه ای مشکلات و سو تفاهمات خود را رفع کنند
راه آزادی پر رهرو و به امید آزادی کلیه زندانیان سیاسی
پاینده ایران